aşkın karanlık yüzü

ukte by: akheramosis

hep güzel yanını anlatırlar ya aşkın, buna bir dur demek lazım geldi artık.
pembe gözlüklerle bakmaktan yorulanlar vardır belki diye, akıllarındaki cümlelere tercüman olmak lazımdır...

klişeyle başlamak gerek...
aşkın gözü kördür...
aşık olursunuz evet ama ya sonrası?!

hiç hata yapmaz olur o insan!
dünyanın en güzeli/yakışıklısı oluverir.
en güzel seslisi, en içten bakışıklısı, en sadığı....
en en en...
kusurlar görünmez olur kısaca...
aptallığın başlangıcı

aşkın götürdükleri...

sadece onu görür, onu işitirsiniz... hayattan koparsınız adeta.
sosyal çevre biter, aile biter...
onunlayken artık dünya umrunuzda olmaz. dert nedir bilmezsiniz.
öyle zaman gelir ki onunla, bununla görüşmeyeceksin artık der iki taraftan biri.
hemen kabul edilir nedense.
oysa sebep bile açıklanmamıştır. sadece "dur" denmiştir. yeterlidir.
giden eski dost, arkadaş olmuş önemli midir sanki artık?!
yar yanındadır, yaren yanındadır...
geri dönüşü olmayan bir yola girilmiştir (!) artık ama bünye bunu o an fark edemez. (sonra çok ağlayacaktır)

özgürlüğün bitmesi...
-aşkım tuvalete gidiyorum merak etme.
-aşkım şarjım bitiyo korkma.
-aşkım arkadaşıma kalmaya gidicem olur mu sıkıntı?

gibi saçma salak cümleler ile kişi kendi özgürlüğünü bitirir.
ama ilk bu şekilde haber verende kabahat!
o başlatmasa bu boyutlara çıkmayacaktır o ilişki.
sanki bir şey karıştırma ihtimali varmış da normal şartlarda bak valla yapmıyorum banyodaydım şeklinde bildirimler yollar...
bu güvensizliği getirir ardından...

güven problemi...
şimdi bu mesajlar falan geliyor ya sürekli...
bir zaman sonra insan olan der ki
-lağğnn dakkada bir şarjı mı biter bir telefonun...
-ulan hep mi arkadaşında kalır insan evinde neden kalmıyor bu?!
gibi...
e ne demek bu güven bir yerde bitmeye başlamış...
bunu diğer insanlara yansıtma durumu da cabası tabi ki.
yani güven problemi yaşamamızın asıl sebebi ilişkilerdir.
karıştırmaya kurcalamaya başlarız hemen...
yeni bir telefon alanı bile olabilir.
"senin o telefon bozulmuş belli, bak sana 3g li aldım hem gittiğin yerde de görüntülü konuşuruz özlemeyiz birbirimizi"!!!!!!!
işte yalanların çıkış noktası burasıdır.

yalanlar üstüne...
kişi kendine güvenilmediğini sezdiği an yalana başvurmaya başlar...
bu özelliğimizi ilk önce ailemizde kazanırız.
pekiştirmek ise aşka düşer...
artık daha az banyo eder, daha az arkadaşa gider, daha az çarşıya gezmeye çıkar! en azından görünen odur (!)
açık vermenin, yakalanmanın ve bitimin en yakın olduğu evre...


çıtırtılar...
sürekli gözlem altında tutulduğunu anlayan birey, bir yerlerde sorun olduğunu anlar...
soğumalar, buzlanmalar ve kırılmalar baş gösterir.
hatalar ardı ardına gelir..
başka bir aşka yelken aşmanın düşüncesi, bitirememe korkusu...
kendine güvensizlik ile korkunun baş gösterdiği nokta burasıdır.
hem hata yapmadığından emin olan bir kişi, hem de delici bakışlarıyla sürekli gözü üstünde olan bir başka kişi...
kendinden şüphe etmeye başlarsın. nerde hata yapıyorum diye...
ilerde bu insanlara derdini anlatamayacak kadar pasif bir insan olmana bile neden olabilir. dikkat etmelisin!
üzerindeki baskıya dayanamaz ve sonunda bir gün patlarsın...
-bıktım senin sürekli benden şüphelenmenden, farklı tavrılarından!
-bitti diyorum artık...bitttttiiiiii. böyle bir aşk istemedim ben!

ve son evreye girerken, pişmanlıkların boy boy dizildiği, karşı duvar ile dayanak olan duvarın birbirine kavuşmasının göze battığı bir ortam oluşmuştur.

requiem...
her şey bitmiştir...
özgüven yerlerde, saç baş dağılmış, eller dizleri kavramış, baş saçlar dizlere dökülecek şekilde dizlere dayanmış, ağlama, ağıt evresi başlamıştır artık...
ne kadar çabalasan da hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağı yavaş yavaş idrak edersin.
aşkın ne menem bir şey olduğunu düşünür, daha çok çığlık atarsın içinden...
oysa neğzel başlamıştı değil mi?!
bu hale nasıl geldiğini sen bile anlamadın...

ayrılıktan sonra neden hep erkekler böyledir, kadınlar şöyledir diye atıp tutulur?!
çünkü aşk bitiriyor her şeyi!
çünkü aşk insandır, sevgilidir...
kendi başına bir şey ifade etmez....
vücut bulduğunda ise mahvedeceği hayatların içine işler yavaşça....

aşk diye bir şey yok, o dediğin yoğun sevgi;
evet aşk adını verdikleri bir gün biter ve sorunlar çıkmaya başlar...

körlerin göremediği yüzdür. ya da görmek istemezler. at gözlükleriyle hayata bakanları kandırmakta üstüne yoktur aşkın bu maskeyi takarak...

sırlarının deşifre edilmiş, taraflarının işe yaramaz olmasından mütevellit , insanlara örnek olamayan bir liderin , hiç olmazsa kötü örnek olayım bir işe yarasın mantığı gibi , gözümüze patlattığı yumruklardır.
korkutucu tarafı ise karanlık bir yüze kontra yumruklarla saldırılamama sorunudur.karanlık sonsuzluktur aydınlanmadığı sürece çünkü.
adilane bir dövüş olmaz bu ve aşkın , maç sonunda ellerini kaldırırken , yüzünde oluşan soğuk gülümseme , belkide karanlıktan dolayı görülemediği için bizleri şanslı kılar.
yenilmek kaçınılmazdır ona karşı , karanlık hep rutubeti , rutubet üşümeyi getirir aklımıza ki güneşin altında şıpır şıpır ter damlatırken alnımızdaki eğri çizgilerden , tir tir bir orospu sıtması tutması ondandır belkide hepimizi zaman zaman.

korku ile açığa çıkar, kaybetme korkusu ile.

aşkın son ve en kötü evresidir,insanı hayattan soğutur.

her şeyin iyi gitmesi durumunda göremeyeceğiniz yüzüdür aşkın.

(bkz: 13 cm )(bkz: küçük göğüsler)