sadri alışık

kendi ağzından hayat hikayesi.

paşabahçe de doğmuşum
sayı bilmişim sünnet olmuşum
koynumda pabuçlarım
uyanık uykular uyumuşum arife geceleri
kamalı bekir, çamur ahmet bir de süleyman
ayak yapıp çift kaleler kurmuşum
cigaraya başlamış
tertemiz yataklarda pis rüyalar görmüşüm
tepelerde uçurtma
sokakta şarkı
karakollarda sabah
ekmek karnesi çay fişi
ihtilaller görmüşüm
kah kafa vurmuşum taşlara
kah can evimden vurulmuş
hanümanlar yıkmışım
üçüncü selim,mustafa çavuş ve baküs
erik narı çiçek açmış şarkılar
yitik baharlarımda gönlümün
ve kıpkırmızı bir granada akşamı
ispanya'ya şatolar kurmuşum
oklar üşüştürüp gemiler batırmışım karadeniz'de
sancaktepe hadımköy'de nöbetlere kalkmışım
daracık daracık sokaklara girmişim
ya dostlar tutup sofralar vermişim
ya ev bark kurup anasını satmışım
avarelik mavarelik etmişim
en sonunda
oyuncu olmuşum olabildiğimce.

(bkz: turist ömer)

(bkz: bu da mı gol değil ha söyleyin bunu da mı atamadım)

+şimdi ben bunların tanrısı mıyım ?
-evet artık benimde tanrımsın
+ne dersem yaparlar mı ?
-evet
+öyleyse bağırın ulan fenerbahçe çok yaşa diye

çolpan ilhan'ın merhum eşi...

türk sinemasının en iyi oyuncularından biri. gerçekten ağlayıp, gerçekten ağlatabilen bir adam. çocuklugumda izlediğim filmlerinde gördüğüm komik taraflarından çok hüzünlü yanları hayatıma girmesine sebep olmuştur. öyle ki "turist ömer" serilerinden sırf güldürüyor diye haz etmezdim*. çünkü sadri alışık benim için güldüren değil, ağlatan bir adam olmuştur hep...*

kendi sesinden ben seni unutmak için sevmedim ...

öyle efkarlı bir an olur ki ah be sadri abi gibi bir serzenişi çok kez tekrarlarsın.*

menekşe gözler filmiyle beni gözyaşlarına boğan aktördür...

can verdiği turist ömer yada ofsayt osman gibi karakterler yanında güldürünün yanında dram filmlerinde de çok başarılı olan yeşilçam efsanelerindendir.