baba

sıcaklığı bir başka olan, varlığı güven veren özel insandır..
memnun edilebildiğimiz takdirde huzurlu olma sebebimizdir ki bu anneye göre daha zordur çoğu zaman..
bazen içimizdeki sevgisini tamamen yok edecekmiş gibi zorlasa da sınırlarımızı, kızdırsa da, kızsa da bir yerden fire verir o coşkulu sevgisi ve unutturur her şeyi..
birlikte vakit geçirirken daha da yakınlaştığını hissederiz bize; hani duygularını, düşüncelerini kolay kolay dile getirmez ya baba, işte o beraber geçirilen vakitlerde belli ediverir bazılarını..
şaşırtır, duygulandırır, gülümsetir, gururlandırır..
en çok da şakaları özlenir babaların; çocukça, safça..
güldürmeye, eğlendirmeye çalışması, karşılığını aldığı andaki gözlerindeki pırıltı.. nasılda mutludur o anlarda, keyif verir o halleri..
başkasıyla yaşayamayacağımızı anlarız bu coşkuyu..
yokluğunu düşünmek bile istemeyiz.. biliriz ki yarım kalacağız, eksik olacağız onsuz..
baba her şeydir aslında ve bambaşkadır..
değerini bilmeye çalışıp dua etmeli allah'a; "beni onsuz bırakma" diye...

bir kız için asla yeri doldurulamayacak erkektir. güven verir minik ellerinizi koyduğunuz koca avucu, kimse üzemez sizi onun göğsüne başınızı koyduğunuzda, kimse dokunamaz size o güvenli kolunu attıysa omzunuza.

hayattır.

en saçma kaprislerinizi çeker. yanınızdayken bile özler ama belli etmekten çekinir bazen. gözlerinizin içine bakarken titrer. kimseler kırmasın ister. haksız bile olsanız ilk adımı o atar. gereksiz dargınlıklara tahammülü yoktur. veda zamanlarında gözlerini kocaman açar, ağlamaklı olduğu anlaşılmasın diye. öylesine söylediğiniz bir şeyi unutmaz, o akşam gelirken alıp getirir. bazen suçluluk hissetmenize neden olur. "ben suçluyum bana iyi davranma!" diye söylersiniz. çünkü o minnetle yaklaştıkça siz ezilirsiniz.
geceleri tıkırtısı gelir. su içme bahanesiyle kalktığınızda masa lambasının aydınlığında kitap okuduğunu görürsünüz. bazen tam üzerinizi örterken uyanır ama anlamasın diye belli etmezsiniz.
sabırlıdır. siz düşmekten yorulurken, o kaldırmaktan yorulmaz.
en çok sizi sevmesini istersiniz. bencilce ve utanmadan.
"efendim yavrucuğum" diye açar telefonu. sesiniz titrer bi an ama çaktırmadan toparlarsınız.
bazen öyle şeyler anlatırki ne kadar çok şey biliyor diyerek hayran olursunuz. sırf size bakarken gözlerindeki pırıltıyı görmek için bildiğiniz şeylerden bahsedersiniz. öyle keyiflenir ki.
çoğu zaman gurur duyarsınız "benim babam başka" dersiniz. kızdığınız nadir zamanlarda bile içiniz sıkılır gözgöze gelmemek için kaçarsınız. o ise hiçbir şey olmamış gibi sarar sizi.

her kız çocuğu gibi benim de ilk aşkım.. ,
kaybettiğimi düşündüğüm anda bile yüreğimi acıtan, hep mutluluğumuzu isteyen ve bizim için yaşayan insan.. onun gözünde küçük kızının hiç büyümeyeceğini bildiğim ve bana hissettirdiği duyguları kimsenin hissettiremeyeceği güzel insan,babam!

iki günde bir kavga etmeyi adet haline getirdiğim ve kendisine olan hislerimin nefret sınırlarına dayandığı insanı niteleyen kelime. daha başka bir şey değil.

ben de isterdim aslında böyle hafif filozofumsu biri olsun, bana öyle fiyakalı cümlelerle hayat tavsiyeleri versin ama o, her zaman için kırıcı olmayı seçti. seçim özgürlüğü sonuçta, saygı duymak lazım ama bu durum nefreti frenleyemiyor.

her şeye rağmen hem seviyorum hem sevmiyorum, garip tabi.

(bkz: can skıntısı )

kimseye seçme şansı verilmedi; "baba" sıfatını taşıyacak kişi için. kimisi için bir süper kahramandı, kimisi için ise katlanılmaz bir adam. kimi evlat övdü de övdü; baş tacı etti onu, aşık bile oldu. kimisi ancak hayal kurarak değiştirmeye çalıştı. burada kimi babalar sırf karşı cinsle konuştuğu için evladını diri diri gömmeye cesaret etti ve yaptı. çocuğu için kimileri yıllarca çalışıp çabaladı. şöyle ki aslında bu sıfatı layıkıyla taşıma yarışmasıdır burası onlar için. kimisi baştan pes eder ve başka sıfatlarla mutluyum der. o zaman diğerleri için adil bir yarışma olsun. hepiniz iyi olabilir ve kazanabilirsiniz. şöyle bir bakınca ne kadar farklılar birbirlerinden dedirtiyorlar insana.
bir süre önce çizdiğim kısa hikayeden kısa bir açıklama yapacak olursak;
oğlu olacaktı onun. onun gibi beraber futbol izleyebileceği bir oğlu. aynı takımı tutacaklardı. bencilliği bu zamanlar başladı. hemşirenin "geçmiş olsun nur topu gibi bir kızınız oldu"suyla duraksamıştı öylece. ne yani? erkek adamın erkek evladı olmayacak mı gibisinden geçirdi içinden. ilk "baba" demesini istedi bencilce. erkek gibi yetiştirmeye, kendisine benzetmeye çalıştı zamanla kızını. fakat o büyüyordu; genç bir kız olacaktı. ve zamanla kızına olan ilgisinin yerini sevgisizliğe bıraktı. her yaptığı hatalıydı, ona benzemeyişi bile. büyüdükçe kadınsılaşması onun, güzelleşmesi, ilgi görmesi kızının suçuydu. anlaşamamasının nedeni sanki onun bitmek bilmez nefreti değil de kızının olmayan kötülükleriydi. her güvercin gibi uçamadı yuvasından o; daha çok kanadı kırılmış bir güvercindi. giderken burkuldu içi; kabullendi ve kendince özlemeye koyuldu. onunlayken olmuyordu onsuz da bir şeyler eksikti sanki. ilk günlerdeki gibi sevmeye başlayabilirdi başlamıştı da kızını. işte o zaman; ölüm döşeğindeki kızının başında ağlarken bile doğduğundaki aynı bencilliği oluşmuştu. kızının son çırpınışlarına şahit olurken yine son kez "baba" demesini istedi, ilk gün ki bencilliğiyle.

canımdır.

yaşasa da, yaşamasa da insana güç veren varlıktır.

asla üzülmemesi gereken bir şahsiyettir...

(link: http://www.facebook.com/?ref=home#!/video/video.php?v=166485923343*izleyelim)