-
raks etmekten yorulmuş, tanrı'dan kukla.
-
doğanın hatası.
-
insan içine alıyor öteki tüm canlıları, cüceleri, cinleri, perileri.
yedikçe büyüyor kötü kokan işkembesi, tanrıdan bile birkaç ısırık alıyor,daha da büyütüyor pis yüreğini.
ağaçları kemirip, soğuk betonlarını dikiyor toprak annenin rahmine.
gökyüzündeki bütün uçurtmaları vurup, kara bulutlar peydahlıyor, gece karıştırarak maviliğe.
denizleri tek nefeste içiyor, deniz kızlarına tecavüz edip petrolünü bırakıyor, çürük yosun kokulu kraliçenin gözlerine.
-
tabiatta bütün varlıkların kendi yerleri varken,insan,metafizik olarak basıboş dolaşan,'hayat'ın içinde kaybolmuş,yaratılış içinde tuhaf bir yaratık olmayı sürdürmektedir.
-
ölse üzülmem. öyle yarrak kafalı, öyle orospu çocuğu bunlar.
-
kendi varlığının ve benliğinin farkına varamadan, toplumsallaştırılıp sorumluluğa boğulmuş canlıdır. neticesinde;
doğar, okula gider, büyür, okulunu bitirir, iş sahibi olur, evlenir, çocuk sahibi olur, yaşlanır, ölür.
mutlu mudur? bazen. gerçekten yaşamış mıdır? hayır. haliyle, açlık çekmeye başlar. bazen, bunları önceden gördüğü için açlığının farkına varır. bazı aptal sınıfları, açlığı kapatmanın yolunu inanç, ideoloji, aşk, seks, cinayet, fanatiklik gibi alakalı veya alakasız konularda arar.
ancak açlığın bir ufak, basit ve sade çözüm yolu vardır. onu öğrenmek de, dünyanın en büyük gizemi değildir. bunun asla farkına varamaz. varmaya kalkarsa, durdururlar.
yazık olur.
-
insan dediğin nedir biliyor musun markus? insan dediğin,
ağaçtan
kağıt yapar ve o kağıtlara "ağaçları koruyun" yazar...
-
"aptallara göre insanlar; ırk, cinsiyet, milliyet, yaş, statü, renk, din ve dil başta olmak üzere 8'den fazla kategoriye ayrılırlar. halbuki olay bu kadar komplike değildir. insanlar sadece 2'ye ayrılırlar: iyi insanlar ve kötü insanlar."
-
düşünebilen bir varlık olsa gerek.
(bkz:
ben demiyorum öyle diyorlar )
-
dünyayı istediğim gibi yaratıyordum.bütün meyvelerin içinde en çok kirazları severdim;onları bir kova suyun içine döker,eğilir,hayranlıkla seyrederdim:suya girer girmez hemen büyüyüveren siyah ya da kırmızı ve dipdiri idiler;ama onları çıkarırken,büyük bir hayal kırıklığı ile küçüldüklerini görür,bunu görmemek için gözlerimi yumar ve öyle,bana göründükleri kocaman halleriyle ağzıma atardım..büyüyünce anladım.sonsuz gücü olan tanrıydı.bende yumuşak bir hamurdum.iki gözü olan bir kör;iki ayağı olan bir sakat;aklı olan bir cahil;kalbi olan bir vicdansız;gözyaşını akıtan bir nankördüm...tam manasıyla 'insan'dım.
