-
şu hayatta beni tek heyecanlandıran şeyin galatasaray maçları olduğunu fark ettim.
-
yanımdaki insanlardan çok rahatsızım lan. acayip cahil geliyolar bana. biri pek öyle değil ama diğerinin böyle amuğa koyasım geliyo lan. bukadar cahil olunmazki amk.
-
futboldan hiç anlamıyorum lan.
az sonra halı saha maçına gidiciim.
bereket maç seyircisiz ameke.
-
aktarlara gidip bilmem ne yağı varmıııığğ diye sorup evet var dediklerinde hmm ne işe yarıyo bu diyorum sözlük
aslında ne işi yaradığını çok iyi biliyorum da onları sınıyorum. aklımca tabi.
sonra da bilmiyomuş gibi yapıp alıyorum.
-
hayatını film, kendini de filmin ana kahramanı zanneden geri zekalı ezik insanlara kocaman bir nefret besliyorum. sürekli onlar hakkında kötü dileklerde bulunuyorum, beter olsun fakir piç diyorum. hep bu oluyor zaten, sanki bir yolunu bulup sinirim gözlerimden taşacakmış gibi! 3-5 güne geçecek biliyorum. ama bu süreçte hayatımın üçüncü delirme aşamasını yaşayacağım. en kötüsü de aklımı geri kazandıktan sonra hayatım asla eskisi gibi olmayacak. farkına bile varamadan elli türlü yeni karar almış olacağım, insanları daha çok küçümseyen birine dönüşeceğim, daha az kişiyle iletişim kurmaya başlayacağım, insanlara selam vermekten hoşlanmayacağım nitekim selam falan vermek sikimde olmayacak, nezaketimi bile kaybedebilirim. zaten ben uzun zamandır kötü kalpli bir insanım ve bunun için üzülmüyorum.
-
babamı saksıdaki menekşelere öylece dalmış gördüm. sordum; noldu baba dalmışsın bir sıkıntın mı var? cevap verdi; yok be oğlum. şu çiçeklere bile suyunu veriyorsun, ilgi gösteriyorsun büyüyor çok güzel bir çiçek oluyor. senin neyini eksik verdikki böyle oldun dedi. bir iki espri patlatıp ortamı yumuşattım önce.
sonra boş bi yer bulup dakikalarca ağladım amk.
-
itiraf etmeliyim ki ben kötü biriyim.
-
geçen gün aynada kendime bakıyorum sözlük. kirpiklerin uzunluğuna bak, şu belin inceliğine, şu gamzelerin güzelliğine bak, şu parlak saçlarıma diye geçirdim içimden dışarı çıktım. yağmur yağdı eve geldim. aynaya baktım. saçlarım dalgalanmıştı. diyebildiğim tek şey '' halil sezai'ye benzemişim lan '' idi. kötü yani. bildiğin kötü.
-
ironiden anlamıyorum..
-
enkazın altından çıkamayan sesini kimseye duyuramayan depremzedeler gibiyim. çıkamadım enkazın altından. gün geçtikçe umutlarım da tükeniyor.
nasıl yıktın ki lan öyle dünyayı üstüme? güçlü olan ben değil miydim? öyle derdin hep, buna mı güvendim yoksa seni kaybederken, beni övmelerine mi? atlas gibi tutabilirdim ben o dünyayı, öyle derdin, şaşırırdın vurdumduymazlığıma. ama tutamadım işte. dışardan öyle görünmedim ama, o yüzden çıkamadım enkazdan, sesimi duyuramadım kimseye, etrafımdakilere atlas gibi görünmeyi ben istedim belki de. şimdi çocukluğuma inersek belki de bu duruşumda mahellede beni döven sümüklü zafer'in, benim dövdüğüm pasif cemal'in vs. de payı var, ama istemiyorum oralara kadar dönmek. senli günler yeter bana.
bir de tipin değil ki o senin? ne ara oldunuz o kadar?
not: sıkıldım sözlük. bazı şeyleri insanlara duyuramamaktan sıkıldım. dertleşememekten, lanet boğa burcumun özelliklerini taşımaktan sıkıldım. itiraf olmadı bu ama nereye yazacağımı bilemedim.
